Vergeven en vergeten

Vergeven is zien dat wat je denkt dat je broeder je heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. Het is hetzelfde als je bent nooit van streek om de reden die je denkt. In je van streek zijn voelt zo’n regel soms meer als kolen op het vuur van je haat. Want je meent gelijk te hebben en kunt dat, zo lijkt het niet zomaar aan de kant zetten. Die ander deed toch zo? Daar was toch helemaal geen aanleiding voor.

Maar zoals het verder gaat in de samenvatting van les vijf, je bent van streek omdat je iets ziet wat er niet is. Wat ik denk dat mijn broeder mij heeft aangedaan is niet gebeurd, ik heb iets gezien wat er niet is. De koppeling met mijn waarneming is daar. Ik zie de hele tijd iets wat er niet is en probeer het waar te maken. En dat maakt me van streek. Maar het is niet gebeurd en het meeste wat je erover kunt zeggen is het is voorbij. Ik zie alleen het verleden. De intensiteit van de waanzinnigheid van mijn denken als de soort Homo sapiens, is groot. Hoe groot kan je verwarring in de waarneming van alles zijn. Er is niets buiten me. Jezus zegt in de Bergrede heb je naaste lief als je zelf, want hij is jezelf. Er is niets buiten me. Te menen dat er buiten mij iets is dat mij iets aandoet is waanzin, een vergissing. Vergeef je zelf je waarneming. En gebruik je waarneming om alles wat er op je af lijkt te komen te laten corrigeren, door te vragen om vergeving van wat je waarneemt. Vraag om het anders te zien.

Om er nog een schepje bovenop te gooien: vergeven is selectief vergeten alleen staat de selectie van wat te vergeten niet onder mijn directie. Ik kan niet onderscheiden. Mijn hele probleem starte met het idee van mijn oordeel over de situatie, en ik zal mijn idee over de hele situatie moeten opgeven om weer in vrede te zijn. En dat lijkt het laatste te zijn wat je als mens wil doen en tegelijkertijd met meest bevrijdende dat je op aarde kunt doen. Jezus zegt in de Cursus: de heiligste plekken op aarde is daar waar een oude haat een huidige liefde is geworden. Als je met een vergevende houding situaties instapt betekent dat voor mij dat je je hebt afstemt op de stem in je, je luistert nauwgezet wat je moet doen, je geeft je eigen ideeen continu op en doet de hele tijd een stap terug om de Waarheid naar voren te laten komen in de situaties.

De vorige dag was ik zelf in een, naar mijn oordeel, best complexe situatie, maar gelukkig was ik afgestemd en wist ik niet wat ik moest doen. Ik kwam in een buurt waar ik eerder had gewoond en waar het nodige was gebeurd (zo dacht ik). Er waren familie leden en mensen die ik een tijd niet gezien had. Maar mijn houding was van ik wil gelukkig zijn en wil niemand pijn doen, wat er ook gebeurt ik wil dat mijn aanwezigheid constructief is als het al iets zou moeten zijn. En ik ging op de stoep zitten dat was voor mij een duidelijke instructie en ik hoorde ‘heb geduld’. Ik voelde onmiddellijk de vrijheid van het niets willen maar me overgeven in de situatie. Ineens kwam een ‘wild’ neefje van me bij me zitten. Ik wreef hem over zijn rug en hij kwam nog dichter bij me zitten, ik zei eigenlijk niks tegen hem maar zijn rust en genegenheid was verpletterend. Toen kwam zijn moeder, die ik ook al twee jaar niet meer gezien had en begroette me en begon te praten, ondertussen bleef ik op de grond zitten. En ook mijn ex kwam ook even praten en verdween toen weer, en zo kwamen nog meer ‘oude’ bekenden en ineens leek het klaar. De kleine neef gaf me een hele dikke knuffel en mij overviel de dankbaarheid voor de ervaring en de weerspiegelingen van het feit dat er niets was gebeurd. Het geeft alles lucht. Vergeving blaast nieuw leven in elke relatie die je hebt. Het licht van de wereld brengt vrede aan iedere geest door mijn vergeving. Je krijgt voortdurend een kans de dingen anders en nieuw te zien. De vrijheid die je daardoor ervaart is God.

Vergeving biedt alles wat ik wil. Hoe groot of klein mijn van streek zijn ook lijkt te zijn, de vrede die voor mij beschikbaar is door het opgeven van mijn gelijk is enorm. Mijn geest wordt door het verleden in beslag genomen. Ik probeer het waar te maken. Maar als ik voor een moment stop om dat te doen, dan is het resultaat niet in verhouding, ik bedoel om vrijheid en vrede te ervaren en situaties als nieuw te ervaren is alles. Het maakt me exstatisch blij.

Vergeving is rustig en stilletjes doet niets. Ik laat alles zijn zoals het is en niet zoals ik dacht dat het was. En ik krijg daarbij zoveel hulp als ik maar kan ontvangen en meer. Wat ik zie is een heel nieuwe wereld. De wereld die verborgen lag achter mijn oordeel en mijn angst. Waar ik naar toe geleid wordt door te luisteren naar de stem in mij. Door me open te stellen voor de hulp die er beschikbaar is. Een nieuwe visie is voor mij beschikbaar in de komst van een groot ontwaken.

Ik ben zoals God mij heeft geschapen

Het ontbreekt mij aan niets. Alles wordt me gegeven om te zien dat het mij aan niets ontbreekt. Het wordt me gegeven voor mijn wakker worden uit mijn droom van angst, tekort, ziekte en dood. Om mij maar te laten zien dat het mogelijk is om dingen anders te zien. Het is aan mij om ervoor open te staan. wat moet ik daarvoor doen? Een klein beetje bereidwillig zijn, niet meer dan dat. Niet meer dan een klein stapje terug doen. Een stapje weg van mijn ideeen over hoe het allemaal is of zou moeten zijn. Een beetje wonderbereidheid. En het effect is enorm, ik krijg iets te zien dat voorbij mijn referentie is. En wat was ook weer het doel daarvan? Het ervan is om je te leren openen voor iets waar je totaal mee verbonden bent en waarvan zal blijken dat ik alleen maar dacht dat ik afgezonderd van was. Maar gelukkig is dat niet zo. En daarom geeft elke opening in mijn geest gelijk een gevoel van opwinding en vereniging met mijn bron, een gevoelvan thuiskomen in mezelf.
Ik ben zoals God me heeft geschapen, heel en perfect, schijnend in de perfectie van Zijn Liefde.