GEEN IDEE

Wat is er aan de hand? Niets. Ik heb geen idee wat er aan de hand is. Wat er in me en om me heen ook lijkt te gebeuren ik heb geen idee wat er gaande is. Als er iets gaande is zal me dat wel duidelijk worden. De tijd lijkt niet te verstrijken en toch flits die voorbij. Ineens is het donker, is het avond. Een dag lijkt soms niets meer dan een nies. Voorbij. Wat is er aan de hand?

Wat heeft dit met het ontwaken van mijn geest te maken?
Ik laat alles telkens gaan. Ik vergeet het. Wat er een minuut geleden gebeurde ben ik vergeten het lijkt een eeuw geleden. Het is allemaal telkens voorbij. Daardoor hoef ik me er ook niet meer mee bezig te houden en dient een volgend moment zich vanzelf aan. Het is net het surfen op een golf. Geen verbinding meer maken met wat er achter je is en je blijft gaan. Het is niet wat je denkt dat het is. Wat je denkt dat het is is al weer voorbij. En als je zo gaat dan is alles opwindend, omdat je continu aan het anticiperen bent op dat wat er komt. Het maakt me extatisch en open. Wat wordt me op dit moment geboden...

Door me zo open te stellen voor het 'nu' heb ik geen tijd voor andere dingen die ik eerder wel deed. Zoals zorgen maken of spijt hebben of me schuldig voelen of ziek zijn. Dat verlies ik allemaal in het volgende moment. Het wordt voor me omgezet, omdat het niet werkelijk is. Het is alweer voorbij. Het werkt diep door in mijn hele gestel, mijn cellen laten alles gaan, ik hoef niets meer op te slaan, geen kramp, geen pijn. Er is niets om aan vast te houden, het verandert in elk moment. Elk moment is nieuw. Dat had ik veel vaker gehoord, maar ik merk nu dat het een ervaring van me wordt. Een nieuw continuum waar ik binnen stap. Los van alles wat voorbij is.. Het is toch al voorbij. Dat is toch heel redelijk.
Voel je nu niet meer de algemene menselijke gevoelens? Jawel maar ze zijn het volgende moment al weer voorbij en dan is er voor mij geen reden meer om daaraan vast te houden. Dat klinkt gemakkelijk? Ja dat is het ook . Er is geen reden om te begrijpen wat er verder aan de hand is. Het is toch niet te begrijpen. Het enige wat ik met mijn verstand kan doen is berperken. Ik kan dingen binnen een bepaald kader brengen, zodat ik denk dat ik weet wat er gaande is. Nee, ik weet dan eigenlijk alleen maar hoe ik de situatie of de gebeurtenis heb beperkt. Met het idee "geen idee" bevrijd ik mezelf van het idee dat ik iets met een situatie moet. Wat kan ik anders met een situatie die voorbij is, dan te zien voor wat die is, voorbij. En ik laat het gaan.